ข้อดีอย่างหนึ่งของกอล์ฟ          

       ก็คือคุณสามารถออกรอบได้ตลอดกาล
ไม่ว่าคุณจะอายุปูนไหน

       สองเกลอนักกอล์ฟที่ออกก๊วนด้วยกัน
มานานนับสิบปีตั้งแต่หนุ่ม
จนบัดนี้  ราล์ฟ  เข้าสู่วัย ๘๑  ส่วน  สมิธ  ๘๒

       แล้วก็มาถึงอาทิตย์หนึ่ง
พอจะขึ้นทีออฟหลุมแปด
ราล์ฟก็หยุดชะงักหันมาทางสหายสนิท

       “ สมิธเพื่อนรัก   กันคิดว่าถ้าจะตีต่อไม่ไหวแล้วแหละ
พอหวดลูกออกไปแล้ว
กันมองไม่เห็นว่ามันลอยไปทางไหน “    

       “ ย.ห.  อย่าห่วง  เพื่อนเอ๋ย “  สมิธว่า
“ ตีไปเหอะ   กันจะคอยดูไว้ให้
ว่ามันไปตกตรงไหน “       

       ราล์ฟจึงชักหัวไม้หนึ่งออกมา
เข้าไปจรด  แล้วหวดเปรี้ยงออกไป
รอสักอึดใจใหญ่   ราล์ฟจึงหันมาถาม      
      
       “ เสียงมันดังดูดีนะเพื่อน
เห็นเรอะเปล่าว่ามันตกตรงไหน “ 

       “ เห็น ! “  สมิธยืนยันหนักแน่น  

       “ ค่อยยังชั่ว “  ราล์ฟโล่งอก
“ แล้วมันลงไปอีตรงไหนล่ะเพื่อน “ 

       สมิธยกมือเกาหัว
“ ....เอ้อ ...... ลืมไปแล้วแฮะ “ 


           *    *    *           

หนหนึ่งพระเจ้ากับโมเสสได้ไปออกรอบด้วยกัน          

       กระทั่งมาถึงหลุมพาร์ ๕
ลูกกอล์ฟช็อตแรกของทั้งสองมาตกใกล้ทะเลสาบที่กั้นขวางอยู่
ระยะทางถึงหลุมนั้นยังเหลืออีกไกล
โมเสสจึงชักหัวไม้ออกมา
ในขณะที่พระเจ้าดึงเหล็ก ๕ ออกจากถุง          


       “ ฮ้า !  ไหวเรอะ “  โมเสสเตือน
“ ใช้หัวไม้ดีกว่าน่า   เหล็กจะตีถึงได้ไง “          

       “ ก็ถ้า ไทเกอร์  วู้ดส์ ตีถึง
ชั้นก็ตีถึงได้เหมือนกันแหละ “  ก๊อดตอบ          
ว่าแล้วก๊อดก็หวดด้วยเหล็ก ๕
ลูกกอล์ฟปลิวไปตกกลางทะเลสาบ

       โมเสสสั่นหัว  แล้วแหวกน้ำในทะเลสาบให้แยกออก
ลงไปหยิบลูกกอล์ฟมาตั้งให้หวดใหม่
เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นก๊อดยังคงถือเหล็ก ๕  ในมือ          
       “ ใช้ไม้เถอะน่า “  โมเสสว่า          

       “ ถ้าไทเกอร์ตีได้   ชั้นก็ตีได้ “          

       และแล้วโมเสสก็ต้องแหวกทะเลลงไป
หยิบลูกกอล์ฟมาตั้งอีกครั้ง          
      
      “ ฟังนะ “  โมเสส  ระอา
“ ถ้ายังใช้เหล็ก ๕ อีกละก้อ
หนนี้ชั้นไม่เก็บให้แล้วนา “          

ถึงตอนนี้นักกอล์ฟก๊วนหลังก็มาหยุดรอดูกันอยู่          

       “ ถ้าไทเกอร์ตีได้   ชั้นก็ต้องตีได้ “          

       จ๋อม !          

       “ ไปเก็บเองเลยเชียว “  โมเสส เมิน          

       ด้วยเหตุนี้ก๊อดจึงต้องดำเนินบนผิวน้ำทะเลสาบ
ไปยังจุดที่ลูกกอล์ฟตก
ประดานักกอล์ฟที่หยุดรอดูอยู่ต่างก็ตกตะลึงพรึงเพริด
เมื่อเห็นเหตุการณ์อันอัศจรรย์นั้น          

       “ โอ   จอร์จ “  คนหนึ่งอุทานกับโมเสส
“ นั่นต้องเป็นพระเจ้าแน่ๆ “          

       “ ใช่ “  โมเสส ผงกหัว
” ก็พระเจ้าจริงๆ นั่นแหละ
แต่พยายามที่จะคิดว่าตัวเองเป็น ไทเกอร์  วู๊ดส์  อยู่เรื่อย “                   


             *    *    *            


     เพื่อนบ้านของผมร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญ 

เพราะสามีได้ทิ้งเธอเป็นหนที่ ๖           
      
       “ อย่าห่วงไปหน่อยเลยน่า “  ผมปลอบ
“ เดี๋ยวเค้าก็กลับมาหยั่งเคยเองแหละ “          

       “ ไม่หรอก ... โฮ “  เธอรำพัน
“ หนนี้เค้าเอาถุงกอล์ฟไปด้วย “                


               *    *    *            


            บุรุษเรือแตกผู้หนึ่ง          
       ต้องอยู่โดดเดี่ยวบนเกาะนานถึง  ๑๐  ปี
ดังนั้นเขาจึงลิงโลดอย่างยิ่งเมื่อเห็นเรือยางน้อย
ลอยมาติดฝั่งพร้อมด้วยสาวสวยอนงค์หนึ่ง
และถุงทะเลใบโตที่เธอหอบมาด้วย          

       “ โอ้โฮ   อยู่คนเดียวบนเกาะนี้ตั้ง  ๑๐  ปีเชียวหรือคะ “
เธออุทาน  เมื่อเขาเล่าให้ฟัง          

       “ ครับ   ต้องหาอะไรกินตามมีตามเกิดทุกวัน “  เขาครวญ          

       “ ก่อนนั้นสูบบุหรี่เรอะปล่าวคะ “          

       “ แน่นอน   ถามทำไมครับ ? “          

       “ งั้นเอาของหนูไปมวนนึงเลย “
เธอล้วงหยิบบุหรี่จากถุงทะเลและส่งให้
บุรุษเรือแตกสูบเข้าไปเต็มปอด
แล้วพ่นควันออกมาอย่างสะใจ          

       “ ท่าทางชอบดื่มเหมือนกันนะเนี่ย “  เธอถามไถ่อีก          

       “ ตอนอยู่บนบก   ผมดื่มทุกเย็นเลยแหละ “  เขารับ          

       “ ถ้างั้นเอานี่ไปเลย “  เธอควักเอาจอห์นนี่นักเดินส่งให้           

เขาเปิดฝาแล้วดื่มเข้าไปหนึ่งอึก   ฮ่า ... สวรรค์          

       ถึงตอนนี้  เธอก็มีท่าทีขวยเขิน
และโลหิตซ่านใบหน้าเมื่อถาม         
       “ แล้วคุณคงไม่ได้ ... เอ้อ ...
เล่นอะไรสนุกๆ มานานแล้วซีคะ “           

       เขาเบิกตาโพลงอย่างยินดี
“ ฮ้า ... คุณเอาไม้กอล์ฟใส่ถุงมาด้วยเหรอเนี่ย ! “   


=====================
<จากหนังสือต่วยตูน  ปีที่ ๓๕  เล่มที่ ๓ปักษ์แรก   ฉบับตุลาคม  ๒๕๔๘>
+++++++++++++++++++++
           

edit @ 26 Feb 2008 23:06:42 by rei*

edit @ 26 Feb 2008 23:15:00 by rei*

edit @ 26 Feb 2008 23:18:11 by rei*